Kapag gusto mo nang sumuko: ang gabing nagsabi si Nico sa kuya niya

Team lead si Nico sa isang call center sa Manila. Gusto siya ng team niya. Naaalala niya ang birthday ng lahat, sumasalo siya ng shift, at laging may biro kapag mabigat ang gabi. Walang makakahula kung ano ang nararamdaman niya pag-uwi.

Unti-unti itong dumating sa loob ng isang taon. Isang breakup. Ang pagkakasakit ng tatay niya sa probinsya. Isang promotion na may kasamang mas mahabang oras at mas kaunting tulog. Tumigil siyang pumunta sa Sunday lunch sa bahay ng kuya niya. Tumigil siyang sumagot sa group chat. Uuwi siya ng alas-siyete ng umaga, isasara ang kurtina at hihiga kasama ang phone, sobrang pagod para makatulog at sobrang pagod para bumangon.

Sa gitna ng mga buwang yun, may isang isip na nagsimulang dumalaw: ayaw na niyang gumising. Gusto na niyang tumigil ang lahat.

Natakot siya rito. Wala siyang pinagsabihan, kasi hindi niya alam kung paano sasabihin, at kasi siya yung sinasandalan ng iba.

Sigurado si Nico na lalala lang ang lahat kapag sinabi niya, o magiging pabigat siya, o matatakot ang pamilya niya. Sinasabi rin niya sa sarili na may ibang tao na may totoong problema. May trabaho siya, may bubong. Anong karapatan niyang maramdaman ito?

Karaniwan ang ganitong pag-iisip sa madilim na panahon. Kayang palabasin ng sakit na parang saradong pinto ang hinaharap, at kumbinsihin kang walang makakaintindi. Puwedeng parang totoo ang mga isip na yan. Senyales sila na nasasaktan ka at kailangan mo ng tulong, at puwede silang magbago.

Kaya tuloy lang si Nico sa trabaho, tuloy sa pagngiti, tuloy sa pagsabi ng "Okay lang" kapag may nagtatanong. Bawat araw, mas marami ang kinukuha ng ngiting yun sa kanya.

Isang Sabado ng gabi, nag-text ang kuya niyang si Paul: "Lunch bukas? Miss ka na ni Mama." Nagsimulang mag-type si Nico ng palusot. Tapos, sa dahilang hanggang ngayon hindi niya maipaliwanag nang buo, ang totoo ang na-type niya. "Kuya, hindi ako okay. Minsan ayoko nang gumising."

Tapos, sa dahilang hanggang ngayon hindi niya maipaliwanag nang buo, ang totoo ang na-type niya.

Wala pang isang minuto, tumawag si Paul. Hindi siya nag-sermon. Kalmado siyang nagtanong, "Iniisip mo bang tapusin ang buhay mo?" Sabi ni Nico, minsan, oo. Sabi ni Paul, "Salamat at sinabi mo. Pupunta ako diyan."

Nasa phone si Paul buong biyahe papunta. Pagdating niya, magkatabi silang umupo sa kama ni Nico at tumawag sa NCMH Crisis Hotline sa 1553. Isang kalmadong boses ang nakinig, nagtanong, at tumulong sa kanilang pag-isipan ang mga susunod na gagawin, simula sa gabing yun at sa kinaumagahan.

Doon natulog si Paul. Kinaumagahan, nagtimpla siya ng kape, at pinag-usapan nila kung paano maghahanap ng doktor.

Matagal ang paggaling, at may taas at baba. Nagsimula ito sa isang doktor na nakinig sa lahat at sinimulan siya sa treatment. Tapos isang counselor, isang beses kada linggo, na tumulong sa kanyang himayin ang taong pinagdaanan niya at hanapan ng salita ang nararamdaman niya.

Gumawa ng ilang simpleng pangako ang pamilya niya. Magte-text si Paul tuwing umaga, kahit thumbs up lang. Tatawag ang mama niya tuwing Miyerkules. Pumayag si Nico na magsabi sa isa sa kanila tuwing babalik ang madidilim na isip. Bumalik nga ang mga ito nang ilang beses. Sa bawat pagsabi niya, mas gumagaan.

Bumalik siya sa Sunday lunch, at makalipas ang ilang linggo, sa church kasama ang pamilya niya. Wala siyang masyadong naramdaman noong una. Pumunta pa rin siya. Isang Linggo, binasa ng pastor ang Awit 23:4, at iba ang dating nito kay Nico. Napunta na siya sa libis na yun. Naglalakad pa rin siya, at may kasama siya.

Napunta na siya sa libis na yun. Naglalakad pa rin siya, at may kasama siya.

Sa trabaho, kinausap niya ang HR tungkol sa oras niya at lumipat siya sa day shift. Nakakatulog na ulit siya sa gabi, kadalasan.

Makalipas ang isang taon, sabi ni Nico, nakalipas na ang pinakamabigat. May mahihirap na araw pa rin siya. Ngayon, alam na niya ang gagawin: magsabi sa isang tao, magpahinga, at pumunta sa susunod na appointment.

Kung binabasa mo ito dahil ganito rin ang nararamdaman mo, salamat at nandito ka pa. Totoo ang sakit na nararamdaman mo, at totoo rin ang tulong.

Magsabi sa isang tao ngayong gabi. Kapatid, kaibigan, magulang, pastor. Puwede mong gamitin ang mga salita ni Nico: "Hindi ako okay." Kung parang imposibleng sabihin, i-type mo.

Kung naiisip mong tapusin ang buhay mo, tumawag sa NCMH Crisis Hotline, 24/7: 1553 o 0917 899 8727. Kung nasa panganib ka ngayon, tumawag sa 911.

Kung higit dalawang linggo ka nang mabigat ang loob o parang ubos, kausapin ang doktor o counselor. Normal na next step yan, at nakakatulong ang treatment.

Kung gusto mo ng dagdag na suporta ngayon, libre ang HopeBegins. Piliin kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang puwedeng subukan ngayon, may calming tools, may magdadasal para sa iyo, at may e-coach kang puwedeng i-message sa Messenger. May iba pang puwedeng gawin sa Depressed ako.