Lungkot ng OFW: ang mga gabi ni Arnel sa Dubai

Alas-siyete ng gabi natatapos ang shift ni Arnel sa isang warehouse sa Dubai. Pagsakay niya ng metro, halos walang tao sa bagon. Umuupo siya sa tabi ng bintana, nag-i-scroll ng mga litrato ng mga anak niya, at pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na dumadaan.

Sa Batangas, alas-onse na ng gabi. Kadalasan, gising pa ang asawa niyang si Joan. Tulog na ang mga bata. Ganito ang karamihan ng video call nila: naiilawan ng phone ang mukha ni Joan, mahina ang boses para hindi magising ang mga bata, umuugong ang electric fan sa likod niya.

Apat na taon na siyang nasa abroad. Sa loob ng panahong iyon, apat na birthday ng anak niyang babae ang hindi niya nadaluhan, pati ang unang araw sa school ng anak niyang lalaki at ang operasyon ng tatay niya. Pinanood niya ang mga birthday party sa video, kumakanta nang isang segundong huli sa lahat dahil sa lag.

Pinanood niya ang mga birthday party sa video, kumakanta nang isang segundong huli sa lahat dahil sa lag.

"Okay lang ako dito," sabi niya kay Joan gabi-gabi. Sa dalas niyang sabihin, halos maniwala na rin siya. Tapos matatapos ang call, tatahimik ang kuwarto sa accommodation na kasama ang iba, at nakahiga siya sa itaas ng double deck, nakatitig sa kisame.

Mula sa Pilipinas, mukhang ayos ang buhay niya. Nagpapadala siya tuwing sweldo. Nagpo-post siya ng mga litrato sa beach tuwing day off. Siya raw ang successful sa pamilya.

Walang nakakakita sa kabilang bahagi. Iba-iba ang shift ng anim na lalaki sa kuwarto nila, kaya laging may natutulog at walang talagang nag-uusap. Umuwi na ang pinakamalapit niyang kaibigan noong unang taon niya. Pakiramdam niya, bisita siya sa dalawang lugar: trabahador sa Dubai, at boses sa phone sa Batangas.

Para kay Arnel, ang pagka-homesick ay ang pagkamiss sa mga ordinaryong araw. Ang marinig ang tungkol sa teacher na ayaw ng anak niya. Ang nandoon kapag tumutulo ang bubong. Ang kumain ng sinigang na tama ang lasa. Bawat "okay lang ako" ay lalong nagpapalayo sa kanila, kasi ang alam lang ng pamilya niya ay ang bersyon niyang pinili niyang ipakita.

Nakokonsensya rin siya na nalulungkot siya. Nandoon siya para sa pamilya niya. Parang kawalan ng utang na loob ang magreklamo, kaya kinikimkim niya. Tuwing rest day, halos tulog lang siya, at pagkagising niya, nandoon pa rin ang lungkot.

Nagsimula ang pagbabago sa isang tapat na tawag. Isang gabi, nagtanong si Joan, "Kumusta ka talaga?" Masyadong matagal bago siya sumagot, at narinig iyon ni Joan. Kaya sinabi niya: malungkot siya, pagod siya, at hindi niya alam kung ilang taon pa niya itong kaya. Medyo umiyak si Joan. Tapos sinabi niya, "Sana sinabi mo agad. Mag-asawa tayo."

Sana sinabi mo agad. Mag-asawa tayo.

Mula noon, nagbago ang paraan ng pag-uusap nila. May isang mahabang call sila tuwing rest day niya, habang gising ang mga bata. Sa loob ng linggo, nagpapadala sila ng voice message tungkol sa maliliit na bagay: ano ang ulam niya sa lunch, ano ang ginawa ng aso, isang kantang narinig sa radyo. Dahil sa maliliit na message, pakiramdam niya kasama na ulit siya sa mga araw nila.

Naghanap din siya ng mga tao. Inimbitahan siya ng isang katrabahong taga-Pampanga sa isang Filipino fellowship tuwing Biyernes ng umaga, na weekend doon. Muntik na siyang hindi bumangon. Pumunta siya, umupo sa likod, at kumain ng pancit kasama ang mga hindi niya kakilala na agad nakaintindi nang sabihin niyang miss na niya ang ulan. Sa loob ng ilang linggo, may maliit na siyang grupo na sabay nagdarasal at kumakain.

Binigyan niya ng hugis ang rest day niya. Matulog nang medyo matagal, tumawag sa bahay, maglakad o mag-basketball, tapos fellowship. Dahil may inaabangan siya, parang umiikli ang mahahabang linggo.

Nagsimula siyang kausapin ang Diyos sa tren pauwi, minsan isang linya lang. Ang Isaias 41:10 ang ginawa niyang wallpaper sa phone, kaya nakikita niya ito tuwing titingnan niya ang oras.

Nang ilang linggo nang hindi nawawala ang bigat, iminungkahi ng leader ng fellowship nila ang isang counselor na puwede niyang kausapin online. Nakatulong kay Arnel ang makausap ang isang taong trained para makita kung alin ang kaya niyang baguhin at alin ang kailangan na lang niyang iluksa.

Kung binabasa mo ito sa double deck, habang naka-break, o sa tren na malayo sa bahay, may dahilan ang sakit na nararamdaman mo. Mahal mo ang mga taong isang eroplano ang layo. Bahagi ng pagmamahal sa kanila ang pagkamiss sa kanila.

Subukan ang isang bagay ngayong linggo. Sabihin sa isang tao sa bahay kung kumusta ka talaga. Maghanap ng isang Filipino group na malapit sa iyo: fellowship, basketball, church. Magpadala ng voice message tungkol sa isang maliit na bagay.

Kung higit dalawang linggo na ang lungkot, o nahihirapan ka nang matulog, kumain o magtrabaho, kausapin ang doktor o counselor. Marami ang puwedeng kausapin online, at normal na hakbang iyan.

Kung gusto mo ng mauumpisahan ngayong gabi, libre ang HopeBegins at magagamit mo kahit nasaan ka. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at bibigyan ka ng isang maliit na bagay na puwede mong subukan ngayong araw, mga calming tool, taong magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Basahin din ang Wala akong kausap para sa ilang bagay na nakakatulong sa mga araw na malungkot.