Nawalan ng trabaho sa edad na 35: ang ginawa ni Rico sa unang linggo

Labing-isang minuto lang ang meeting. Nagbabawas ng gastos ang logistics company sa Cavite kung saan siyam na taon nang nagtatrabaho si Rico, at isasama na ang warehouse team niya sa ibang site. Wala na ang posisyon niya bilang supervisor. May taga-HR na nag-abot ng folder sa mesa at nagsabing, "Sorry talaga, Rico." Nagpasalamat siya, kasi hindi niya alam kung ano pa ang sasabihin.

Nagpasalamat siya, kasi hindi niya alam kung ano pa ang sasabihin.

Alas-dos ng hapon siya lumabas ng gate, at hindi siya umuwi. Pumarada siya sa isang fast-food malapit sa highway, umorder ng kape, at umupo roon hanggang alas-sais, ang oras na karaniwan siyang umuuwi galing trabaho. Saka siya umuwi, kumain kasama si Joanne, ang asawa niya, at ang dalawa nilang anak, at sinabing okay lang ang trabaho.

Ganoon din kinabukasan, at sa sumunod pang araw. Tuwing hapon, binubuksan niya ang mga job site sa phone, nag-i-scroll, isinasara, tapos tinititigan ang parking lot. 35 na siya, may car loan, at papasok na sa Grade 1 ang anak niyang lalaki. Iisang tanong ang paikot-ikot: "Paano ko sasabihin?"

Sa ikatlong gabi, nagtanong si Joanne kung bakit parang hindi na kailangang labhan ang uniform niya. Sinubukan niyang tumawa. Tapos isinubsob niya ang mukha sa mga palad niya sa hapag, at pinapunta muna ang mga bata sa sala para manood ng TV.

Para kay Rico, higit pa sa sweldo ang trabaho. Ito ang paraan niya ng pagbibigay sa pamilya, ang sagot niya sa "Ano'ng trabaho mo?" tuwing may handaan, at ang sukatan niya kung mabuting asawa at ama siya. Nang mawala ito, pakiramdam niya sumama na rin lahat ng iyon.

Dahil sa hiya, nagtago siya. Takot siyang madismaya si Joanne, takot siyang mag-alala ang mga magulang niya, takot siyang ungkatin ito ng bayaw niya sa susunod na birthday. Nakakapagod magtago, at ang tulog niya ang nagbabayad. Gising siya ng alas-tres halos gabi-gabi, nagkukuwenta sa isip.

Mas mabilis tumakbo ang takot kaysa sa totoo. Sa isip niya, ang isang lay-off ay naging ilang buwang walang trabaho, tapos hindi nababayarang hulog, tapos paglipat ng school ng mga bata. Wala pa ni isa roon ang nangyayari. Tuwing alas-tres ng madaling-araw, parang sigurado na lahat.

Pakiramdam din niya, naligaw siya. Siyam na taong malinaw ang hugis ng araw niya: alarm, biyahe, warehouse, uwi. Ngayon, walang hangganan ang mga araw, at hindi niya alam kung saan magsisimula.

Ang pagsasabi kay Joanne ang naging turning point. Umiyak siya nang kaunti, tapos kumuha ng kuwaderno. "Okay," sabi niya. "Ano'ng meron tayo?" Walang naayos nang gabing iyon. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong araw, nakatulog nang diretso si Rico hanggang umaga.

Nakatulong din ang kuwaderno. Magkasama nilang isinulat kung ano ang meron sila: ang final pay niya, kaunting ipon, ang sweldo ni Joanne bilang teacher. Tapos ang mga bayarin bawat buwan, at kung alin ang puwedeng maghintay. Nakakatakot makita ang totoong numero, at mas maliit pala ito kaysa sa bersyon sa isip niya. Kung mag-iingat sila, may mga apat na buwan sila.

Nakakatakot makita ang totoong numero, at mas maliit pala ito kaysa sa bersyon sa isip niya.

Sunod, binigyan ulit ni Rico ng hugis ang mga araw niya. Gumigising siya sa dating oras, nagkakape sa labas, at itinuring niyang parang shift ang paghahanap ng trabaho. Sa umaga, mga application at mensahe sa mga dating kakilala. Sa hapon, may ginagawang kapaki-pakinabang sa bahay, gaya ng pag-ayos sa gate na isang taon na niyang hindi pinapansin. Tumitigil siya ng alas-singko.

Sinabihan niya ang mga tao, at ito ang pinakamahirap. Nag-message siya sa dating boss, sa dalawang batchmate, at sa men's group sa church: "Na-lay off ako. Kung may alam kayo sa logistics o warehouse ops, naghahanap ako." Dalawa ang sumagot nang araw ding iyon. May nagbigay ng lead. Ang isa, nag-text lang ng "Kape tayo," at nakinig nang isang oras.

Nagdasal siya nang tapat, at para kay Rico, ibig sabihin noon ay aminin na takot siya. Ipinaalala ng pastor niya ang Panaghoy 3:22-23, na bago tuwing umaga ang mga habag ng Diyos. Isinulat ni Rico ang reference sa unang pahina ng kuwaderno, sa itaas ng mga numero.

Inabot ng labing-isang linggo. Natanggap si Rico bilang operations lead sa isang mas maliit na kumpanya sa Laguna, mas mababa nang kaunti ang sweldo at mas malayo ang biyahe. May mga araw na nami-miss pa rin niya ang dating team. Alam na rin niya ngayon na hindi nakasalalay sa job title ang halaga niya.

Kung nangyari ito sa'yo ngayong linggo, may dahilan ang gulat na nararamdaman mo. Puwedeng yanigin ng pagkawala ng trabaho ang pagkakakilala mo sa sarili mo, lalo na kung may pamilyang umaasa sa'yo. Bigyan mo ang sarili mo ng isang araw para maramdaman ito.

Tapos gumawa ng isang hakbang. Sabihin sa taong pinakamalapit sa'yo. Isulat ang totoong numero. Bigyan ng simpleng hugis ang bukas: oras ng gising, ilang application, isang mensahe sa taong maaaring may alam na bakante, at oras ng pagtigil.

Kung ilang linggo ka nang hindi makatulog, halos araw-araw kang walang pag-asa, o sinasakop na ng pag-aalala ang lahat, kumausap ng doktor o counselor. Normal na susunod na hakbang ito, at makakatulong ito para mas kayanin mo ang paghahanap.

Kung gusto mo ng masisimulan ngayon, libre ang HopeBegins. Piliin kung ano ang nararamdaman mo at bibigyan ka ng isang maliit na bagay na puwedeng subukan ngayon, mga calming tool para sa pagkukuwenta tuwing alas-tres, may magdarasal para sa'yo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Kung hindi mo alam kung saan pupunta mula rito, basahin ang Hindi ko alam gagawin ko.