Paano magdasal kapag wala kang masabi

Bank teller si Hannah sa Imus, Cavite. Karera ang umaga niya: gisingin ang dalawang anak, mag-impake ng baon, mamalantsa ng uniform, tapos sakay ng jeep para makarating sa trabaho bago mag-alas-otso. Lumaki siya sa church at dati gabi-gabi siyang nagdadasal, nakaluhod sa tabi ng kama gaya ng turo ng nanay niya.

Nung isang taon, napaaga ang tapos ng kontrata ng asawa niya abroad at humigpit ang pera. Paulit-ulit na nagkakasakit ang bunso niya nang ilang buwan. Nagsimulang magising si Hannah ng alas-tres ng madaling-araw, kumakabog ang dibdib, nagkukuwenta sa isip.

Sinubukan niyang magdasal gaya ng dati. Pipikit siya, at dadagsa ang mga alalahanin bago pa niya matapos ang unang pangungusap. Uulit siya, mawawala sa iniisip, at makakatulog nang may konsensya. Pagkalipas ng ilang linggo, tumigil na siyang sumubok.

Pipikit siya, at dadagsa ang mga alalahanin bago pa niya matapos ang unang pangungusap.

"Parang ang layo ko na kay Lord," sabi niya sa kaibigan niyang si Joan sa trabaho. "Hindi na ako makapag-pray nang maayos."

Pinupuno ng anxiety ng ingay ang bawat tahimik na sandali. Ang umupo nang tahimik para magdasal, parang pagbubukas ng pinto sa lahat ng alalahanin nang sabay-sabay. Kaya maraming taong mahilig magdasal ang nakakaranas, sa panahong balisa sila, na hindi nila ito magawa.

Naniniwala rin si Hannah na may tamang paraan ng pagdarasal: mahaba, maayos ang pagkakasunod, tama ang mga salita. Kapag hindi niya magawa nang ganun, pakiramdam niya hindi siya nagdadasal.

Tapos dumating ang guilt. Ang mabuting Kristiyano, dapat kayang magdasal, isip niya. Kung hindi niya kaya, baka may mali sa pananampalataya niya. Naging isa pang dahilan ang guilt para gising siya ng alas-tres.

Wala siyang pinagsabihan sa church. Parang siguradong-sigurado sa Diyos ang lahat doon. Nakangiti siya buong Sunday service, kinakanta ang bawat kanta, at umuuwing mas malayo ang pakiramdam kaysa dati.

Hindi nakipagtalo si Joan. Sabi niya, "Ako, minsan isang sentence lang. 'Lord, tulong.' Pwede na yun."

Kinaumagahan, sa jeep, sinubukan ito ni Hannah. Naiipit sa pagitan ng isang estudyante at isang lalaking may dalang sako ng bigas, tumingin siya sa bintana at sinabi sa isip, "Lord, natatakot ako sa pera. Tulungan Mo ako ngayon." Yun na ang buong dasal. Limang segundo lang.

Ginawa niya ulit pauwi. "Lord, salamat kasi okay ang araw." At ulit nang alas-tres ng madaling-araw: "Lord, hawakan Mo ako."

Sa mga sumunod na linggo, naging prayer room niya ang jeep. Nagsimula siyang magdasal para sa mga nakikita niya: ang mga batang naka-uniform, ang driver, ang babaeng tahimik na umiiyak sa likod. Maiikli at tapat ang mga dasal niya, at sa unang pagkakataon makalipas ang ilang buwan, pakiramdam niya kanya ang mga ito.

Sa mga sumunod na linggo, naging prayer room niya ang jeep.

Nagtanong si Joan kung puwede niyang ipagdasal si Hannah. Tuwing Lunes, nagte-text siya: "Prayed for you today. Kumusta si bunso?" Gumagaan ang pakiramdam ni Hannah na may ibang nagdadala sa kanya sa dasal, lalo na sa mga araw na kaunti lang ang kaya niyang idasal.

Isinulat ni Hannah ang Filipos 4:6-7 sa isang card at itinago sa wallet, sa likod ng ID niya. Binabasa niya ito habang naghihintay ng jeep. May mga araw na ito lang ang dasal na kaya niya, at sapat na yun.

Hinarap din niya ang mismong mga alalahanin. Gumawa sila ng asawa niya ng simpleng budget. Sinabi niya sa supervisor niya na may sakit ang bunso, at nakaayos sila ng schedule para madala niya ito sa checkup. Nang hindi pa rin tumitigil ang kabog ng dibdib tuwing alas-tres pagkalipas ng isang buwan, nagpatingin siya sa doktor, na nag-check sa kalusugan niya, kinausap siya tungkol sa anxiety at nagmungkahi ng counselor.

Nandun pa rin ang mga problema niya. Ngayon, may lugar na siyang mapaglalagyan ng mga ito, tuwing umaga, papunta sa trabaho.

Kung dati madali kang magdasal at ngayon hindi mo na magawa, walang mali sa pananampalataya mo. Pinapahirap ng anxiety ang manahimik. Naririnig ng Diyos ang maiikling dasal, ang pagod na dasal, at ang dasal na buntong-hininga lang.

Subukan ang isang pangungusap ngayon. Sabihin mo sa jeep, sa CR, habang nagsasaing. "Lord, tulong." "Lord, salamat." "Lord, natatakot ako." Totoong dasal ang bawat isa diyan.

Hayaan mo ring may magdasal para sa iyo. Sa Prayers, puwede kang magpadala ng prayer request, at may magdadasal para sa iyo.

Kung higit dalawang linggo ka nang ginigising ng anxiety sa gabi, o nakakaabala na ito sa araw mo, kausapin ang doktor o counselor. Magkasama ang pananampalataya at ang maayos na pag-aalaga sa sarili.

Kung gusto mo ng dagdag na suporta, libre ang HopeBegins. Piliin kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang puwedeng subukan ngayon, may calming tools, may magdadasal para sa iyo, at may e-coach kang puwedeng i-message sa Messenger. Para sa mga talatang puwede mong dalhin, tingnan ang Bible verse para sa anxiety.