Kapag kinakabahan ka pa rin sa ulan: ang takot ni Nena pagkatapos ng bagyo

Labinlimang taon nang may sari-sari store si Nena sa harap ng bahay nila sa Marikina. Kilala niya ang ilog. Kilala ito ng lahat sa kalye nila. Kapag tumunog ang sirena at tumaas ang tubig, iaakyat mo na ang mga gamit.

Nung gabing yun, mas mabilis tumaas ang tubig kaysa inaasahan ng lahat. Pagdating ng alas-dos ng madaling-araw, hanggang tuhod na ito sa loob ng bahay. Pagdating ng alas-kuwatro, nasa ikalawang baitang na ng hagdan. Nakaupo si Nena sa pinakataas na baitang kasama ang dalawang anak niya, sina Jopet at Aira, may hawak na flashlight, pinapakinggan ang mga estante ng tindahan na nagbabanggaan sa ibaba.

Ligtas sila. Humupa ang tubig pagkalipas ng dalawang araw. Sa tulong ng mga kapitbahay at ng church nila, nalimas nila ang putik, itinapon ang mga nasira, at nabuksan ulit ang tindahan makalipas ang isang buwan.

Sabi ng lahat, swerte siya, at naniwala siya. Kaya hindi niya maintindihan kung bakit, ilang buwan pagkatapos, nanginginig ang kamay niya sa tunog lang ng ulan sa bubong.

Sabi ng lahat, swerte siya, at naniwala siya.

Tuwing may dumarating na makapal na ulap, naninikip ang dibdib ni Nena. Kapag malakas ang ulan, hindi siya mapakali. Tinitingnan niya ang water level ng ilog sa phone kada sampung minuto, buong gabi. May nakahandang bag sa may pinto, kahit tag-araw.

Naka-alerto pa rin ang katawan niya mula nung gabing yun. Nangyayari yan pagkatapos ng nakakatakot na pangyayari, lalo na kung puwede itong maulit. Tumutugon ang takot sa tunog ng ulan gaya ng pagtugon nito sa tubig sa hagdan.

Ramdam din ito ng mga bata. Si Aira, siyam na taon, nagsimulang matulog sa kama ni Nena tuwing umuulan. Si Jopet, labintatlo, nagagalit at ayaw itong pag-usapan. Nakonsensya si Nena. Siya dapat ang kalmado.

Pakiramdam din niya wala siyang karapatang matakot. May mga pamilya sa kalye nila na mas malaki ang nawala. "Buti nga kami, buhay," paulit-ulit niyang sinasabi, at itinatago ang takot. Bumabalik ito sa bawat storm warning.

Ang unang nakatulong: isang plano. Umupo kasama niya ang kumare niyang si Ate Lorna at isinulat nila kung ano mismo ang gagawin kapag tumaas ulit ang tubig: kailan iaakyat ang mga gamit, saan pupunta, sino ang tatawagan, ano ang laman ng go-bag. Idinikit nila ang listahan sa ref. Kapag umuulan, titingnan lang ito ni Nena at alam niyang handa siya.

Ang pangalawa: limitahan ang pag-check. Kapag may bagyo, isang beses kada oras lang niya tinitingnan ang water level, at iniiwan ang phone sa kusina sa pagitan. Mahirap ang unang gabi. Pagdating ng ikatlong bagyo, mas madali na.

Ang pangatlo: paghinga kasama ang mga bata. Kapag lumakas ang ulan, uupo silang tatlo at hihinga nang papasok nang 4 at palabas nang 6, nagbibilang nang malakas. Gusto ni Aira ang pagbibilang. Umiikot ang mata ni Jopet, pero ginagawa rin naman niya.

Hinayaan niyang magkuwento ang mga bata tungkol sa gabing yun. Sa hapunan, tinanong niya, "Ano yung pinaka-naaalala ninyo?" Ang flashlight ang naaalala ni Aira. Si Jopet, natakot daw siyang baka masaktan ang nanay niya. Sinabi ni Nena na takot din siya noon, at magkakasama nilang nalampasan yun. Nang masabi nang malakas, lumiit ang takot para sa kanilang tatlo.

Nang masabi nang malakas, lumiit ang takot para sa kanilang tatlo.

Dumaan ang pastor nila at nagdasal kasama nila bago ang susunod na tag-ulan. Idinikit nila ang Isaias 41:10 sa pader sa may hagdan, sa mismong baitang kung saan huminto ang tubig.

Nang malakas pa rin ang takot makalipas ang ilang buwan, kinausap ni Nena ang doktor sa health center. Sabi ng doktor, karaniwan ang nararamdaman niya pagkatapos ng sakuna, at ikinonekta siya sa isang counselor na tumulong sa kanya at kay Jopet.

Kung dumaan ka sa baha, bagyo o lindol, natural lang na tumutugon ang katawan mo kapag dumidilim ang langit. Sinusubukan kang protektahan ng takot mo. Hindi pa lang nito nare-realize na ibang araw na ngayon.

Magsimula sa kaya mong kontrolin. Gumawa ng family plan at idikit ito kung saan makikita ng lahat. Mag-impake ng go-bag minsan, tapos hayaan na. Magtakda ng oras ng pag-check ng balita kapag may bagyo. Huminga nang papasok nang 4 at palabas nang 6, kasama ang mga anak mo kung natatakot din sila.

Kung malakas pa rin ang takot ilang linggo pagkatapos ng sakuna, kung hindi ka makatulog, paulit-ulit mong nararanasan ulit ang gabing yun, o umiiwas kang lumabas kapag umuulan, kausapin ang doktor o counselor. Normal na next step yan, at nakakatulong ito sa mga bata at sa matatanda.

Kung gusto mo ng tulong ngayon, libre ang HopeBegins. Piliin kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang puwedeng subukan ngayon, may calming tools, may magdadasal para sa iyo, at may e-coach kang puwedeng i-message sa Messenger. May breathing exercise sa Paano mawala ang anxiety na puwede ninyong gawin bilang pamilya kapag lumalakas ang ulan.