Kapag parang malayo ang Diyos: ang tahimik na season ni Mark

Labindalawang taon nang nagse-serve si Mark sa worship team ng church nila sa Davao. Siya ang nagse-set up ng sound system nang alas-sais ng umaga, nagga-gitara sa dalawang service, at nagpapaiwan para magligpit ng upuan. Kuya Mark ang tawag sa kanya ng lahat, pati ng mga mas matanda sa kanya.

Noong taong nag-33 siya, may tumahimik sa loob niya. Tumutugtog pa rin siya tuwing Linggo. Kabisado pa rin niya ang bawat chord. Pero sa bahay, parang tumatama lang sa kisame ang mga dasal niya at bumabagsak pabalik. Binubuksan niya ang Bibliya at parang papel lang ang mga pahina.

Kumalat ito. Nawalan ng lasa ang pagkain. Hirap siyang matulog at gumigising na pagod. Nasusungitan niya ang asawa niya nang walang dahilan, tapos nakaupo lang siya sa kotse nang dalawampung minuto bago pumasok ng bahay. Naging buwan ang mga linggo.

Isang Linggo pagkatapos ng service, naupo siya sa bakanteng sanctuary habang nanananghalian ang iba. Bumulong siya, "Lord, nasaan Ka?" Parang walang sumagot. Pakiramdam niya, nagkukunwari lang siya habang nangunguna sa mga kanta tungkol sa kagalakan.

Bumulong siya, "Lord, nasaan Ka?"

Para sa isang mananampalataya, mas mabigat ang ganitong season. Malungkot si Mark, at bukod doon, guilty pa siya dahil malungkot siya. Hindi ba dapat may joy siya? Hindi ba dapat naaayos ito ng pananampalataya?

Narinig na niyang may nagsasabing galing ang depression sa mahinang pananampalataya o sa nakatagong kasalanan. Kaya inamin niya ang lahat ng kasalanang maisip niya at nagdasal nang mas matagal. Nang walang nagbago, napagpasyahan niyang siya ang problema.

Mas pinalala pa ito ng ilang kaibigang mabuti naman ang intensyon. Sabi ng isa, i-claim daw niya ang joy niya. Sabi ng isa pa, baka spiritual attack daw. Tumango si Mark, nagpasalamat, at umuwing mas nag-iisa ang pakiramdam.

Kayang pamanhirin ng depression ang dating nararamdaman mo sa dasal at worship, gaya ng pagpapawala nito sa lasa ng pagkain o sa saya ng isang magandang kanta. Ang pagkamanhid na iyon ang nagpaniwala kay Mark na umalis na ang Diyos. Ang bigat ang nagsasalita, at kaboses pa niya mismo.

Patuloy siyang nagse-serve dahil ang tumigil ay parang pag-amin na nabigo siya. Walang nakakaalam sa church. Siya pa naman ang nilalapitan ng mga tao kapag kailangan nila ng tulong.

Ang asawa niyang si Liezl ang sa wakas nagsabi. "Hindi ka okay, Mark. Kausapin mo si Pastor." Muntik na siyang hindi pumunta. Natatakot siyang sabihan lang na magdasal pa nang mas mabuti.

Isang oras na nakinig si Pastor Ed nang hindi sumisingit. Tapos binuksan niya ang Awit 42 at binasa nang dahan-dahan. "Ganyan din ang bigat na naramdaman ng sumulat nito," sabi niya. "Patuloy pa rin siyang nakipag-usap sa Diyos. Dasal pa rin ang mga tanong mo." Tapos may idinagdag siyang hindi inaasahan ni Mark: "Gusto ko ring magpatingin ka sa doktor. Gumagamit din ang Diyos ng mga doktor."

Dasal pa rin ang mga tanong mo.

Nagpatingin si Mark sa doktor nang sumunod na buwan. Na-diagnose siyang may depression, sinimulan ang treatment niya, at ini-refer siya sa isang counselor. Ilang linggo bago siya nakapansin ng pagbabago. Maliit ang unang senyales: isang umaga, lasang kape na ulit ang kape.

Nagpahinga muna siya sa worship team nang tatlong buwan. Sabi ng worship leader, "Nandito pa rin ang puwesto mo kapag handa ka na. Rest ka muna." Naupo si Mark sa likod kasama si Liezl at hinayaang iba ang manguna sa mga kanta.

Nag-iba ang hugis ng mga dasal niya. May mga araw na isang linya lang, kasama ang Awit 42:11 na nakasulat sa sticky note sa dashboard niya. May mga araw na tahimik lang siyang nakaupo at nagtitiwalang nandoon ang Diyos kahit hindi niya ito maramdaman. Nagsimulang mag-text sa kanya tuwing Biyernes ang ilang lalaki sa small group niya: "Kape tayo?" Halos tuwing Biyernes, oo ang sagot niya.

Nanatiling malapit si Liezl sa buong panahong iyon. Halos gabi-gabi, nakaupo sila sa porch, minsan nag-uusap, minsan nakikinig lang sa ulan.

Mabagal na season iyon, halos isang taon. Nang hawakan ulit ni Mark ang gitara, pareho pa rin ang mga kanta. Mas may kahulugan na ang mga iyon ngayon. Alam na niya kung paano kantahin ang mga iyon mula sa dilim.

Kung nananampalataya ka pero parang wala pa ring laman ang loob mo, nandiyan pa rin ang pananampalataya mo. Maraming tao sa Bibliya ang nakaramdam na malayo ang Diyos at patuloy pa ring nakipag-usap sa Kanya. Sabihin mo sa Kanya kung ano talaga ang nararamdaman mo. Dasal na iyon.

Natatapos ang mga season na tulad ng kay Mark. Maraming lumalabas sa mga ito na may mas tahimik at mas matatag na pananampalataya, isang pananampalatayang alam na nananatili ang Diyos kahit nawawala ang pakiramdam.

Magsabi ka rin sa isang tao: pastor, small group leader, o kaibigang marunong makinig. Kung higit dalawang linggo na ang bigat, o nawalan ka na ng gana sa mga bagay na dati mong gusto, magpatingin sa doktor o counselor. Bahagi ng pag-aalaga sa buhay na ibinigay ng Diyos ang paghingi ng tulong medikal, at nakakatulong ito.

Kapag gusto mo ng masisimulan, libre at faith-driven ang HopeBegins. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang masusubukan ngayong araw, mga calming tool, may magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Para sa mabibigat na araw, basahin ang Bible verse para sa malungkot.