Social anxiety: paano nilabanan ni Liza ang takot sa barkada reunion

Lunes dumating ang message: "Reunion sa Saturday! 6 p.m., sa balay ni Ton." Labindalawang tao mula sa high school barkada ni Liza sa Bacolod, magkakasama sa unang pagkakataon mula graduation.

Stickers ang reply ng lahat. Nag-type si Liza ng "G!" at parang may bumagsak sa sikmura niya. Buong linggo siyang nag-rehearse. Ano ang sasabihin niya kapag tinanong tungkol sa trabaho? Naghahanap pa rin siya. Paano kung tumawa siya sa maling oras? Paano kung walang kumausap sa kanya?

Noong Sabado, tatlong beses siyang nagpalit ng damit. Pagdating ng 5:45, nakatayo na siya sa labas ng gate ni Ton sa ulan, payong sa isang kamay, phone sa kabila, kumakabog ang dibdib. Nag-type siya: "Sorry guys, sumama pakiramdam ko." Nakabitin ang hinlalaki niya sa send.

Nangyari na ito dati. Umalis na siya nang maaga sa mga party, hindi pumunta sa debut ng pinsan niya, at iniwasan ang office tour pagkatapos ng isang job interview. Pagkatapos, lagi siyang nakahinga nang maluwag nang isang oras at nalungkot nang isang linggo.

Pagkatapos, lagi siyang nakahinga nang maluwag nang isang oras at nalungkot nang isang linggo.

"Ang KJ mo naman," tukso ng mga tita niya sa mga family party. Sumasabay sa tawa si Liza. Sa loob-loob niya, sana may nakakaintindi kung gaano siya talaga natatakot.

Higit pa sa pagiging mahiyain ang social anxiety. Matinding takot itong ma-judge, mapanood o mapahiya, sapat ang tindi para iwasan mo ang mga bagay na talagang gusto mong gawin.

Para kay Liza, ilang araw bago ang event nagsisimula ang takot. Pinapalabas niya sa isip ang bawat posibleng usapan, at sa karamihan, napapahiya siya. Sumasali pa ang katawan niya: mabilis na tibok ng puso, mainit na mukha, masikip na lalamunan.

Gumagana ang pag-iwas sa umpisa. Kapag nag-cancel siya, bumababa agad ang takot. Ang problema, natututo ang isip niya na "delikado 'yon, buti nakatakas tayo," kaya mas nakakatakot ang susunod na imbitasyon.

Lagi rin niyang binabantayan ang sarili. Habang nagkukuwento ang iba, abala siya sa pag-check ng mukha, boses at kamay niya. Kaya hirap siyang makinig talaga, at lalong nagiging awkward ang usapan.

Mas mahirap itong pag-usapan kapag tinatawag kang mahiyain o KJ. Akala ni Liza, ugali lang niya ito, isang bagay na kailangan niyang tiisin habambuhay.

Nakatayo sa gate, ginawa ni Liza ang itinuro ng ate niya. Binura niya ang text, ibinulsa ang phone, at huminga: papasok nang 4, palabas nang 6, limang beses. Kumakabog pa rin ang dibdib niya. Pumasok pa rin siya.

Kumakabog pa rin ang dibdib niya. Pumasok pa rin siya.

Binigyan niya ang sarili ng maliit at malinaw na goal: magtagal ng isang oras at kumausap ng dalawang tao. Pagkatapos noon, puwede na siyang umalis. Mas madaling pumasok sa pinto dahil alam niyang may labasan siya.

Naghanap siya ng gagawin. Tinulungan niya ang mama ni Ton na ihain ang pancit at barbecue. Dahil may hawak siya, may mapupuntahan ang atensyon niya, at ang mga tao na ang lumapit sa kanya.

Nagsabi siya ng totoo sa isang kaibigan. Hinila niya si Mae, seatmate niya mula Grade 7, at umamin, "Kinabahan talaga ako pumasok." Mabait na tumawa si Mae. "Ako rin! Kaya nga ako nakadikit sa pagkain." Mula noon, nagbantayan na sila buong gabi.

Ibinaling niya ang pansin sa iba. Naging curious siya sa mga kaibigan niya. "Uy, kumusta ang board review?" "Saan ka na nagwo-work?" Nawala sa kanya ang spotlight dahil sa pagtatanong, at gustong-gusto ng mga tao na tinatanong sila.

Tatlong oras siyang nagtagal. Sa jeep pauwi, napansin niyang lumiit ang takot. May ilang awkward na sandali pa ring paulit-ulit sa isip niya nang gabing iyon. Naalala rin niya ang tawanan.

Sa mga sumunod na buwan, nag-practice siya sa maliliit na bagay: pag-order sa counter, pagtatanong sa interview, pagbati nang mauna. Nagpakonsulta siya sa isang counselor sa bayan na tumulong sa kanya sa walang tigil na pagre-rehearse. Bago ang mahihirap na araw, nagdarasal siya na nasa isip ang Juan 14:27 at humihingi ng kapayapaan para sa susunod na isang oras, iyon lang.

Kung nire-rehearse mo ang mga usapan, kinatatakutan ang mga pagtitipon, o nagka-cancel sa huling minuto, totoong bagay ang hinaharap mo, at gumagaan ito sa practice.

Karaniwan ang social anxiety, at maraming natututong i-manage ito nang maayos sa tulong ng practice at suporta.

Magsimula nang mas maliit kaysa sa iniisip mo. Isang maikling bisita na may malinaw na oras ng pag-alis. Isang tanong para sa ibang tao. Bawat beses na nagtatagal ka, natututo ang isip mo na mas ligtas ang kwarto kaysa sa kinatakutan nito.

Kung higit dalawang linggo ka nang hindi makapagtrabaho, makapag-aral o makakita ng ibang tao dahil sa takot, kausapin ang isang doktor o counselor. Normal na hakbang iyan, at nakakatulong ito.

Kung gusto mo ng tulong sa pagsisimula, libre ang HopeBegins. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang masusubukan ngayong araw, mga calming tool para sa mga minuto bago ka pumasok, may magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Para sa mabilis na paraan para kumalma ang katawan, basahin ang Paano mawala ang anxiety.