Paano natigil ni Mika ang overthinking sa gabi

Alas-nuwebe natatapos ang shift ni Mika sa isang IT help desk sa Cebu. Pagdating ng alas-onse y medya, nakahiga na siya, patay ang ilaw, nakataob ang phone sa side table. Pagdating ng 11:48, gising na gising siya, nire-replay ang isang call kaninang hapon.

Medyo masungit sa kanya ang isang client. Naayos naman niya ang problema, sinara ang ticket at nag-move on na, akala niya. Pero sa dilim, bumalik ang call nang salita por salita, tapos lumaki pa. Bastos ba ang dating ko? Magrereklamo kaya sila? Babanggitin ba ito ng team lead ko sa Lunes? Paano kung ito na ang dahilan para tanggalin ako?

Pero sa dilim, bumalik ang call nang salita por salita, tapos lumaki pa.

Pagdating ng ala-una ng madaling-araw, tatlong usapan na ang na-rehearse niya na hindi naman mangyayari, at may resignation email na siyang nabuo sa isip. Pagdating ng alas-dos, nag-i-scroll na siya ng job posts. Alas-sais y medya, tumunog ang alarm, at pagod na siya bago pa magsimula ang araw.

"Hindi ako makatulog sa kakaisip," sabi niya minsan sa ate niya, pabiro. Tumawa ang ate niya at sinabing lahat naman nag-o-overthink. Tumawa rin si Mika, at ilang buwan bago niya ulit binanggit iyon.

Sa araw, busy ang isip. May tickets, chats, tao at ingay. Sa gabi, tumatahimik lahat iyon, at ang mga alalahaning naghintay buong araw, sila naman ang nagsasalita.

May pattern ang mga alalahanin ni Mika. Nagsisimula sa maliit na bagay na totoong nangyari, tapos tumatakbo papunta sa pinakamasamang bersyon ng bukas. Bawat "paano kung" ay parang problemang kailangan niyang lutasin agad, ala-una ng madaling-araw, kahit wala namang paraan para lutasin iyon.

Lalong lumala dahil sa pagod. Kapag kulang ang tulog, mas lumalaki ang maliliit na bagay at mas mahirap bitawan. Kaya habang kumukonti ang tulog niya, lumalakas ang ingay ng isip niya sa sumunod na gabi. At ang pagpilit matulog habang nakahiga lang, lalo lang nagpapahigpit sa ikot.

Nahihiya rin siya. Wala namang malaking problema sa buhay niya. May trabaho siya, may pamilyang nagmamahal sa kanya, at may church na pinupuntahan niya halos tuwing Linggo. Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na wala siyang dahilan para maramdaman ito, at nadagdag pa iyon sa mga iniisip niya sa gabi.

Walang isang gabing biglang naayos ang lahat. Ilang maliliit na pagbabago, ginagawa halos gabi-gabi, ang dahan-dahang nagpahina ng ingay.

Una, worry list. Alas-otso, bago maghapunan, sampung minutong isinusulat ni Mika ang lahat ng nasa isip niya. Sa tabi ng bawat alalahanin, isinusulat niya ang susunod na maliit na hakbang, kung meron. "Tanungin si team lead tungkol sa client call" ang napunta sa listahan. Iba ang note sa "Paano kung matanggal ako": hindi problema ngayong araw. Kaya pagbalik ng call sa isip niya pagdating ng hatinggabi, nasasabi niya sa sarili, "Nasa listahan na 'yan. Bukas ko na titingnan."

Nasa listahan na 'yan. Bukas ko na titingnan.

Pangalawa, bumabangon siya. Kapag parang dalawampung minuto na siyang gising, hindi na niya pinipilit. Pumupunta siya sa kusina, umiinom ng isang basong tubig, at nagbabasa ng boring na libro sa madilim na ilaw hanggang antukin ulit. Napansin niyang kapag nakikipagbuno siya sa isip habang nakahiga, nagiging lugar na ng pag-aalala ang kama mismo.

Pangatlo, ang paghinga niya. Kapag sumisikip ang dibdib niya, humihinga siya papasok nang 4 bilang at palabas nang 6, mga dalawang minuto. Nandoon pa rin ang mga alalahanin pagkatapos. Pero lumiliit sila, sapat para mabitawan.

Pang-apat ang pinakamahirap. Sa pagkakataong ito, hindi na siya nagbiro. Habang nagkakape sila ng isang kaibigan mula sa small group niya, sinabi niya nang diretso: "Ilang buwan na akong hindi nakakatulog nang maayos. Ayaw tumigil ng isip ko." Walang sagot ang kaibigan niya. Ang sabi lang nito, "Ako rin, actually," tapos, "Ipagdasal natin, at check-in tayo sa isa't isa this week." Medyo mas nakatulog si Mika nang gabing iyon, siguro kasi hindi na niya ito binubuhat nang mag-isa.

Nagbago rin ang paraan ng pagdarasal niya. Isa-isa niyang sinasabi sa Diyos ang bawat alalahanin, at iniisip na ipinapatong niya ito sa mesa. Ang Awit 94:19 ang naging bedtime verse niya.

Nang mahirap pa rin ang mga gabi pagkalipas ng ilang buwan, nag-book siya ng session sa isang counselor sa pamamagitan ng kumpanya nila. Sa pag-uusap nila, nakita niya kung saan nanggagaling ang mga "paano kung," at kung bakit laging sa gabi sila lumalabas.

Baka binabasa mo ito ng ala-una ng madaling-araw. Kung oo, walang mali sa iyo dahil gising ka pa. Sinusubukan ka lang protektahan ng isip mo sa pamamagitan ng paglutas sa lahat nang sabay-sabay. Ang pinakamasamang oras lang ang napili niya.

Ngayong gabi, subukan ang isang bagay mula sa listahan ni Mika, isa lang muna. Isulat ang mga alalahanin. Bumangon kung ayaw dumating ng antok. Huminga papasok nang 4 at palabas nang 6. Tapos bukas, sabihin sa isang tao kung kumusta ang mga gabi mo.

Kung ilang linggo ka nang halos gabi-gabing pinupuyat ng overthinking, o nadadala na nito pati ang mga araw mo, kausapin ang doktor o counselor. Normal na hakbang iyan, at nakakatulong ito.

At kung gusto mo ng mauumpisahan ngayon, libre ang HopeBegins. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at bibigyan ka ng isang maliit na bagay na puwede mong subukan ngayong araw, mga calming tool para sa mga gabing ganito, taong magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message. May dalawang minutong breathing exercise sa Hindi makatulog sa kakaisip na puwede mong gawin habang nakahiga.