Lonely sa bagong lugar: ang unang taon ni Joy sa Manila

Natanggap ni Joy ang offer noong Enero: junior analyst sa isang bangko sa Makati. Nag-celebrate ang pamilya niya sa Iloilo ng pancit at cake mula sa bakery malapit sa church nila. Pagkalipas ng dalawang linggo, nag-a-unpack na siya sa isang condo unit sa Mandaluyong na kasinlaki lang ng dati niyang kwarto.

Okay lang ang weekdays. Abala siya sa trabaho, at kinakain ng MRT ang natitirang oras. Iba ang weekends. Tuwing Sabado ng umaga, katahimikan ang gumigising sa kanya. Nakatayo siyang naghahapunan sa counter habang nanonood ng videos mula sa probinsya. Tuwing Linggo, tumatawag ang nanay niya. "Ano kinain mo, 'Day?" Laging mas maganda ang sagot ni Joy kaysa sa totoo.

Sinabi niya sa sarili na pansamantala lang ito. Kapag nasanay na siya sa siyudad, gagaan din. Lumipas ang ilang buwan at walang nagbago sa weekends.

Sa trabaho, may kanya-kanyang grupo na ang lahat. Lumalabas sila pagkatapos ng shift kasama ang barkadang nabuo na bago pa dumating si Joy. Ngumingiti si Joy sa pantry, nagsasabi ng "ingat" sa elevator, at umuuwi.

Isang Sabado ng Mayo, tinamaan siya. Napansin niyang wala pa siyang nasasabing kahit isang salita nang malakas mula Biyernes ng hapon. Umupo siya sa sahig ng unit niya at umiyak, tapos nahiya siya sa sarili. Nasa kanya na ang trabahong gusto niya. Bakit ganito ang pakiramdam niya?

Napansin niyang wala pa siyang nasasabing kahit isang salita nang malakas mula Biyernes ng hapon.

Hindi pa talaga naranasan ni Joy ang mag-isa. Sa Iloilo, laging may tita na dumadaan, pinsan sa gate, at church tuwing Linggo kasama ang parehong mga mukha mula pagkabata. Hindi pa siya bumuo ng kaibigan mula sa simula. Nandiyan lang sila palagi.

Sa Manila, lahat ay kailangang pagsikapan, at inuubos ng lungkot ang lakas na kailangan para doon. Pagkatapos ng mahabang linggo, mas madaling manatili sa bahay kaysa pumasok sa kwartong puno ng hindi kakilala. Bawat weekend na nasa bahay lang siya, mas humihirap ang susunod.

Pakiramdam din niya, wala siyang karapatang magreklamo. Siya ang umalis, siya ang may magandang trabaho. Ang sabihing "lonely ako" ay parang pag-amin na nabigo siya.

Binago rin ng lungkot kung paano niya tingnan ang mga tao. Ang katrabahong late mag-reply, parang naiinis sa kanya. Ang lunch na hindi siya inimbita, parang patunay na hindi siya belong. Karamihan pala doon, nalaman niya kalaunan, ay gawa lang ng pagod niyang isip.

Maliit ang simula. Nabanggit ng katrabahong si Rhea na taga-Bacolod siya. Muntik nang palampasin ni Joy ang pagkakataon. Tapos sinabi niya, "Taga-Iloilo ako! Lunch tayo?" Kumain sila sa food stalls at nagkasundo na walang marunong magluto ng batchoy nang tama sa Manila.

Gumawa si Joy ng rule para sa sarili: mag-yes sa isang bagay bawat linggo, kahit pagod. Friday merienda kasama ang team. Isang run club sa BGC na nagkikita nang alas-sais ng umaga. Kadalasan, awkward. May mga linggong hindi, at sapat na ang mga iyon para magpatuloy siya.

Kadalasan, awkward. May mga linggong hindi, at sapat na ang mga iyon para magpatuloy siya.

Nakahanap siya ng church malapit sa tinitirhan niya, at tatlong Linggo siyang sunod-sunod na pumunta bago may kumausap sa kanya. Noong ikatlong Linggo, tinanong siya ng isang babaeng si Ate Cel kung gusto niyang sumali sa small group ng mga young professional na nagkikita tuwing Miyerkules ng gabi. Pumunta si Joy. Pagkalipas ng anim na buwan, iyon na ang gabing pinakahinihintay niya buong linggo.

Ginawa niyang kanya ang unit niya. Isang maliit na halaman mula Dangwa, naka-frame na litrato ng pamilya niya sa beach sa Guimaras, at rice cooker para maluto niya ang chicken binakol ng nanay niya tuwing Linggo. Pinagaan ng amoy ng probinsya ang katahimikan.

Tumigil na siyang magkunwari sa nanay niya. Sa isang tawag noong Linggo, sinabi niya, "Ma, nalulungkot ako dito minsan." Hindi nag-panic ang nanay niya. Nagsimula itong magpadala ng voice message tuwing umaga, maliliit na balita tungkol sa aso at sa puno ng mangga ng kapitbahay. Pinapakinggan iyon ni Joy sa MRT.

Sa pinakamabibigat na gabi, binabasa niya ang Awit 46:1. Isinulat iyon ng lola niya sa unang pahina ng Bibliyang dinala ni Joy mula sa probinsya.

Kung lumipat ka para sa trabaho o pag-aaral at tahimik ang mga weekend mo, may dahilan ang lungkot na iyan. May iniwan kang buong mundo ng mga tao, at matagal bago lumago ang bago.

Pumili ng isang maliit na yes ngayong linggo. Isang lunch, isang klase, isang church service, isang hello sa kababayan mo. May mga magiging awkward, at ilan lang ang kailangang mag-click.

Kung ang pagiging lonely mo ay naging lungkot na tumatagal nang higit dalawang linggo, o naaapektuhan na ang tulog at trabaho mo, kausapin ang isang doktor o counselor. Normal na hakbang iyan, at nakakatulong ito.

At para ngayong gabi, libre ang HopeBegins. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang masusubukan ngayong araw, mga calming tool, may magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger kapag sobrang tahimik ng unit mo. Baka makatulong din ang Wala akong kausap.