Paano tumigil si Trish sa pagkukumpara ng sarili sa iba online

Martes noon, lampas hatinggabi, nang makita ni Trish ang pangatlong engagement post ngayong linggo. Blockmate niya noong college, may singsing, sa isang beach sa El Nido, dalawandaang comments. Nag-type si Trish ng "Congrats!!" na may tatlong heart, tapos humiga siya sa kuwarto niya sa Pasig na parang may mabigat na bumagsak sa dibdib niya.

Tuloy ang scroll. Na-promote bilang manager ang dati niyang officemate. Nasa Seoul na ang pinsan niya. Nagbukas ng milk tea shop ang kaklase niya noong high school. Magandang balita ang bawat post para sa mga taong gusto niya, at bawat isa, parang maliit na hatol sa kanya: naiiwan ka na.

26 na si Trish, marketing associate na may stable na trabaho, maliit na kuwartong siya mismo ang nagbabayad, at pamilya sa Batangas na proud sa kanya. Wala ni isa roon ang lumalabas sa feed tuwing hatinggabi. Ang lumalabas, ang pinakamagandang araw ng ibang tao.

Ang lumalabas, ang pinakamagandang araw ng ibang tao.

Pagsapit ng ala-una ng madaling-araw, binuksan niya ang sarili niyang profile at tiningnan ito na parang estranghero. Huling post: walong buwan na ang nakalipas, isang plato ng pancit. Isinara niya ang app, binuksan ulit, at nagpatuloy hanggang humapdi ang mga mata niya.

Highlight reel ang feed. Pino-post ng mga tao ang singsing, ang plane ticket at ang bagong title. Bihira nilang i-post ang away bago ang proposal, ang utang sa likod ng trip, o ang overtime na kasama ng promotion. Alam ito ni Trish. Kaso, hindi nawawala ang lungkot dahil lang alam niya.

Kinukumpara niya ang ordinaryo niyang Martes sa pinakamagagandang sandali ng ibang tao, at ginagawa niya ito sa oras na pinakapagod siya at pinakamalupit sa sarili. Sa umaga, kaya pa niyang i-shrug off. Pagdating ng hatinggabi, mag-isa, parang patunay ang bawat post.

Unti-unti, umabot na ito sa mga araw niya. Matamlay siya sa trabaho. Hindi na siya sumasama sa lunch ng barkada kasi ayaw niyang sagutin ang "So, ano na'ng balita sa'yo?" Tumigil na rin siyang mag-post, kasi pakiramdam niya walang worth i-post sa buhay niya.

Ang pinakamabigat, ang guilt. Mahal niya ang mga taong ito. Gusto niyang maging masaya para sa kanila, at may parte sa kanya na masaya nga. Ang kabilang parte, tahimik na nagbibilang ng score, at sa score na iyon, lagi siyang talo.

Maliit at medyo nakakahiya ang unang pagbabago. Inilipat niya ang mga app mula sa home screen papunta sa isang folder sa huling page, at sa kusina na niya chine-charge ang phone. Hinukay niya ang lumang alarm clock para wala nang dahilan na nasa kama ang phone. Nang wala na ito sa tabi niya, halos tumigil na ang midnight scroll.

Nag-mute din siya ng ilang account na laging nagpaparamdam sa kanya na maliit siya. Walang sinabihan, walang in-unfriend. Puwede niyang i-unmute ang mga ito kapag mas steady na siya.

Tapos sinubukan niya ang payo ng ate niya. Bago magbukas ng kahit anong app, nagsusulat siya ng tatlong bagay mula sa sarili niyang araw. Kasama kahit maliliit: ang guard sa building na naaalala ang pangalan niya, ang report na natapos niya nang maaga, ang voice message ng mama niya tungkol sa ampalayang tumutubo sa garden. Corny ang pakiramdam noong una. Pagkalipas ng dalawang linggo, napansin niyang hinahanap na niya ang mga ganoong bagay sa buong araw.

Ang pinakamalaking pagbabago, nanggaling sa isang kuwentuhan. Sa wakas, sumama si Trish sa lunch ng barkada at inamin niyang iniiwasan niya sila. Tumawa ang isang kaibigan at nagsabing, "Girl, ikaw nga ang kinukumpara ko sa sarili ko." Walang kaalam-alam si Trish. Inamin naman ng isa pang kaibigan na sa likod ng engagement photos niya, isang taon ng pressure mula sa pamilya. Lumabas na lahat sila sa mesang iyon, may binibilangang score laban sa iba.

Girl, ikaw nga ang kinukumpara ko sa sarili ko.

Sa church, Filipos ang binabasa ng small group niya. Sinimulang ipagdasal ni Trish ang mismong pagkukumpara. Pinangalanan niya ang mga post na tumatama sa kanya, hiniling sa Diyos na tulungan siyang maging masaya para sa iba, at humingi siya ng kapayapaan tungkol sa sarili niyang bilis. Ang Filipos 4:6-7 ang binabasa niya bago matulog, nakasulat sa papel, sa kusina, malayo sa phone.

May mga linggo pa ring mabigat. Sa mga panahong iyon, nagte-text siya sa isang kaibigan imbes na mag-scroll. "Na-trigger ako ulit," isusulat niya, at may tatawag.

Kung binabasa mo 'to sa kama pagkatapos ng mahabang scroll, maging mabait ka sa sarili mo. Karaniwan lang na makaramdam na maliit ka pagkatapos makita ang pinakamagagandang araw ng maraming tao, gabing-gabi na, mag-isa ka pa. Pareho pa rin ang halaga mo, mag-post ka man o hindi.

Sumubok ng isang bagay ngayong linggo. I-charge ang phone sa labas ng kuwarto, i-mute ang tatlong account na laging masakit sa loob, o isulat ang tatlong magandang bagay mula sa araw mo bago ka magbukas ng app. Tapos sabihin sa isang kaibigan kung ano ang epekto ng feed sa'yo. Baka ramdam din niya iyon.

Kung naging bigat na ito na nandiyan halos araw-araw, o lagpas dalawang linggo na at nakakaapekto na sa trabaho o tulog mo, kumausap ng doktor o counselor. Normal na susunod na hakbang ito, at gumagana ang tulong.

Kung gusto mo ng masisimulan ngayong gabi, libre ang HopeBegins. Piliin kung ano ang nararamdaman mo at bibigyan ka ng isang maliit na bagay na puwedeng subukan ngayon, mga calming tool, may magdarasal para sa'yo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Kung kumalat na ang bigat lampas sa phone mo, magandang simulan ang Pagod na ako.