Postpartum depression: ang lungkot na itinago ni Ana pagkapanganak

Apat na taon naghintay sina Ana at ang asawa niyang si Joel bago sila nagka-baby. Nang ipanganak si Gabby noong Marso, kalahati ng pamilya ang dumalaw sa ospital sa Calamba. Nang linggo ring iyon, nag-impake ang nanay ni Ana at lumipat sa maliit nilang bahay sa Laguna para tumulong.

Iisa ang sinasabi ng lahat. "Ang saya-saya mo siguro." Ngumingiti si Ana at sumasagot ng oo. Tapos pumapasok siya sa banyo, binubuksan ang gripo para walang makarinig, at umiiyak.

Tapos pumapasok siya sa banyo, binubuksan ang gripo para walang makarinig, at umiiyak.

Hindi ito tumigil pagkalipas ng unang linggo. Pagdating ng ikalawang buwan, halos tuwing hapon na siyang umiiyak. Wala siyang maramdaman kapag ngumingiti si Gabby sa kanya, tapos guilty siya dahil wala siyang maramdaman. Nasusungitan niya si Joel sa maliliit na bagay, gaya ng pagtiklop nito ng lampin. Alas-tres ng madaling-araw, habang pinapadede ang baby, naisip niya: baka mas mabuting nanay pa si Mama sa kanya kaysa sa akin.

Ang nanay niya ang unang nakapansin. Isang hapon, kinuha nito si Gabby mula sa mga braso ni Ana, umupo sa tabi niya sa kama, at nagtanong, "Anak, ilang araw ka nang ganyan?" Hindi makasagot si Ana. Umiling lang siya at lalong umiyak.

Narinig na ni Ana ang tungkol sa baby blues. Maraming bagong nanay ang madaling maiyak, pabago-bago ang mood at overwhelmed sa unang dalawang linggo pagkapanganak, at kadalasang kusa itong gumagaan. Kaya sinabi niya sa sarili na 'yon lang ito, at naghintay.

Hindi ito lumipas. Ilang linggong nanatili ang bigat. Nawalan siya ng gana sa mga bagay na dati niyang gusto, hirap siyang matulog kahit tulog si Gabby, at pakiramdam niya wala siyang kwentang nanay. Sa loob-loob niya, alam niyang mga senyales ito na dapat seryosohin. Natakot lang siyang sabihin.

Hiya ang pinakamalaking pader. Ipinagdasal niya ang batang ito. Paano niya nararamdaman ito sa mismong sagot sa dasal niya? Nag-aalala siyang iisipin ng mga taga-church na mahina ang pananampalataya niya, at sasabihin ng mga kamag-anak na wala siyang utang na loob.

At pagod na pagod siya. Pagpapadede tuwing dalawa hanggang tatlong oras, nagpapagaling pa mula sa panganganak, may bisita tuwing weekend. Kapag ganoon ka kapagod, mahirap malaman kung saan nagtatapos ang pagod at saan nagsisimula ang mas mabigat.

Simple lang ang sinabi ng nanay niya. "Sasamahan kita. Sabihin natin sa doktor mo." Nang sumunod na linggo, sa postpartum checkup niya, sinabi ni Ana sa OB niya ang totoo: ang pag-iyak, ang pagiging manhid, ang naisip niya nang alas-tres ng madaling-araw.

Mahinahong nakinig ang OB niya. Sinabi nito kay Ana na nangyayari ito sa maraming nanay, na nagagamot ito, at na tama ang ginawa niyang pagsasabi. Ini-refer niya si Ana sa isang doktor na makakatulong, at nagsimula si Ana ng treatment. Sa mga sumunod na linggo, dahan-dahang gumaan ang bigat.

Sa bahay, may ilang binago ang pamilya. Si Joel na ang nagpapadede nang alas-dos ng madaling-araw tuwing weekdays para makatulog si Ana nang tuloy-tuloy. Tuwing hapon, inilalakad ng nanay niya si Gabby, sa mismong oras na dati'y pinakamadalas umiyak si Ana, at ginagamit ni Ana ang oras na 'yon para maligo, kumain ng mainit, o humiga lang.

Natuto rin si Joel. Nagbabasa siya tungkol sa postpartum depression sa phone tuwing lunch break, at hindi na niya dinadamdam ang matatalim na salita ni Ana. "Pagod ka lang at may pinagdadaanan ka, mahal. Nandito ako," sabi niya isang gabi.

Tumigil na rin si Ana sa pagtatago. Sinabi niya sa dalawang kaibigan sa church, parehong nanay. Sabi ng isa, "Ako rin, noong panganay ko." Hindi iyon alam ni Ana kahit kailan. Gumawa sila ng group chat kung saan puwede nilang i-send kahit ano, kahit "rough day" nang alas-kuwatro ng madaling-araw.

Hindi iyon alam ni Ana kahit kailan.

Paunti-unti siyang nagdasal. Nakadikit ang Isaias 40:31 sa cabinet sa itaas ng bottle sterilizer, at binabasa niya ito habang kumukulo ang tubig. May mga araw na iyon lang ang dasal niya, at sapat na iyon para sa araw na iyon.

Kung bagong nanay ka at malungkot, manhid o overwhelmed ka, walang sinasabi itong masama tungkol sa iyo bilang nanay. Sabay-sabay na nagbago ang katawan mo at ang buong buhay mo.

Karaniwan ang madaling maiyak sa unang dalawang linggo. Kung higit dalawang linggo na ang lungkot, o nahihirapan ka nang alagaan ang sarili mo o ang baby mo, kausapin ang OB mo o isang doktor. Kung naiisip mong saktan ang sarili mo o ang baby mo, sabihin agad sa doktor mo. Normal na hakbang iyan, at nakakatulong ito.

Kung naiisip mong tapusin ang buhay mo, tumawag sa NCMH Crisis Hotline, 24/7: 1553 o 0917 899 8727. Kung nasa panganib ka ngayon, tumawag sa 911.

Ngayong araw, hayaan mong may kumuha ng isang gawain mula sa iyo, kahit isang padede o isang oras lang. Kapag handa ka na sa isang maliit na susunod na hakbang, libre ang HopeBegins. Piliin mo kung ano ang nararamdaman mo at may isang maliit na bagay kang masusubukan ngayong araw, mga calming tool para sa mga padede nang alas-tres, may magdarasal para sa iyo, at e-coach na puwede mong i-message sa Messenger. Magandang simulan ang Depressed ako.